Temlik belgeleri kısa olmalarına rağmen icra ve dava dosyalarında alacaklı adının neden değiştiğini açıklayan tek kayıttır. Karşılık kararı iki noktada verilir: işlemin adı ve devir vaadinden ayrılması.
Borçlunun imzası aranmaz
Türk Borçlar Kanunu md. 183/1, kanun, sözleşme veya işin niteliği engel olmadıkça alacaklının, borçlunun rızasını aramaksızın alacağını devredebileceğini söyler. Belgede bu nedenle borçlunun imzası bulunmaz ve bu bir eksiklik değildir. İngilizcede “assignment of claim (alacağın devri)”, Fransızcada “cession de créance (alacağın devri)” önerilir. Uygulamada kullanılan “temlik” kelimesi aynı işlemi anlatır ve aynı karşılıkla verilir.
Devir ile devir vaadi
Md. 184/1 devrin geçerliliğini yazılı şekle bağlar; md. 184/2 ise devir sözü vermenin şekle bağlı olmadığını söyler. İkisi aynı sonucu doğurmadığı için karşılıkları da ayrılır: “promise to assign a claim” ve “promesse de cession”. Belgenin hangisi olduğu başlıkta ya da ilk cümlede görünür ve çeviride bu ayrım korunur.
Borç tanıması eki
Md. 183/2, devir yasağı içermeyen yazılı bir borç tanımasına güvenen devralanı korur. Bu nedenle dosyada temliknamenin yanında bir borç tanıma belgesi bulunabilir; “borç tanıması” için seçilen karşılık belge boyunca sabit tutulur ve sözleşmedeki devir yasağı cümlesi aynen aktarılır.
İcra dosyasında adın değişmesi
Temlik belgesi çoğu zaman tek başına değil, bir icra takibi ya da dava dosyasının eki olarak çevrilir. Dosyada alacaklı adının ilamdaki addan farklı olması bu belgeyle açıklanır; çeviride iki addan hiçbiri düzeltilmez ve “aynı kişi” gibi bir not eklenmez. Belgenin başlığı uygulamada “temliknâme” olabilir ve bu başlık için de alacağın devri karşılığı kullanılır, böylece ek listesinde iki ayrı belge izlenimi doğmaz. Devredilen alacağın dayanağı bir fatura, sözleşme ya da ilam ise numaraları aynen yazılır; kısmi devirde oran ya da tutar cümlesi bölünmez, çünkü kısmi devir ile tam devir arasındaki fark tek bir kelimeye bağlı olabilir.